بارها و بارها برایت اعتراف کردم که اگر دستم را نگیری بیراهه میرم ، یادت هست آنجا که گفتم میدانم که خوب خواهم شدم اما نمیدانم چگونه... حال نگرانی ام چیز دیگریست ، نمیخواهم که خوب شوم در اذهان و بعد چیز دیگری شوم....  ببخشید ، رک و پوست کنده بگویم ، آنروز آمدم خانه ات را که یادت هست! هی چرخیدم و یک چیز را خواستم ... و مطمئن هستم که خواسته ام را خواهی داد ، اما راستش نمیخواهم اگر خواسته ام را دادی ، دیگران دچار بدبینی نسبت به این خواسته شوند!

پینوشت:

این روزها این شعر در ذهنم دوره میشود
میچرخم و میرقصم و مینوشم از این جام/ بیخود شده از خویشم و از گردش ایام
مرا یاد طواف خانه خدا می اندازد

نان پاره ز من بستان/جان پاره نخواهد شد/وان را که منم مأوا/آواره نخواهد شد/وان را که منم خرقه/عریان نشود هرگز/وان را که منم چاره/بیچاره نخواهد شد...
میچرخم و میرقصم و مینوشم از این جام/بیخود شده از خویشم واز گردش ایام/این عشق الهی است حق لایتناهیست/این عشق الهی است این شور خداییست/
آنکس که رخش بیند پاداش نخواهد هیچ/بی او به بهشت اندر یک لحظه بپاید بیش/این عشق الهی است حق لایتناهیست/ این عشق الهی است این شور خداییست/
از خویش برستم من بر سجده نشستم من/خویشم همه غیر آمد از غیر گسستم من/بتخانه زدم آتش آتشکده را خاموش/لات و هول و عظا از پایه شکستم منمیچرخم و میرقصم و مینوشم از این جام/بیخود شده از خویشم واز گردش ایام/این عشق الهی است حق لایتناهیست/این عشق الهی است این شور خداییست..

سه چیز را دوست دارم! دوستی را به شرط پایبندی. عاشقی را به شرط دردمندی

و تو را که هیچ شرطی نمی شناسی …

بنا نیست آخر همه قصه خوب شود ، قصه ای که با یکی بود ، یکی نبود شروع می شود...

یکی بود ، یکی نبود ، یکی رفت و دیگر هیچکس نیست....

غیر از خدا...

عادت کرده ام به تلخی ها و رنج کشیدن در دنیا ، نمیدانم ، اما اینگونه می پندارم که آنقدری رنج آدم را بزرگ میکند خوشی نمی تواند .... شاید باید خرد شوی تا دوباره ساخته شوی ، باید کنده شوی تا دوباره سبز شوی ، باید آب شوی تا تازه جاری شوی.....

آخر قصه من شاید خوب نباشد اما میدانم که خدای خوبی دارم و من از درک خوبیه آخر قصه ام که خوب نمی پندارمش عاجزم و خدای خوبم خوب میداند و خوبیم را می خواهد...

و خدا مى‏ خواهد شما را ببخشد (و از آلودگى پاك نمايد)، اما آنها ...