از تبار بزرگ زن تاریخ است .
انگار ، كه آگاه به تمام غصه های زمین است .
پشت پنجره هایی كه رو به غروبند ،
هر سحر ،
در طلوع نگاه " آذر " گونه ی خورشید ؛
" نسرین " را آرام ، هجا می كند ؛
" با خطبه ای از عشق ."
و " ترنمی كه در صدایش موج می زند "
تمام غصه های سنگین از بار غم را می شكند.
" و صدای گامهایش ،
كه در پناه نگاه مهتابی ماه ، به گوش باغ می رسد ."
تو را . و اندیشه ات را ؛
می برد به " ابدی ترین صفحه تاریخ ."
به " برگ عشق و خون ."
به نام زینب (س).
او كه در هر برهوتی خونین ،
اشك می بارد ؛
آه می سراید ؛
و با طنین " شیوا " و حزین صحبتش ،
زمین و زمان را ،
" بر هر آنچه كه بر برادر گذشته " ، زنده نگاه میدارد .
بر پیكره شبهایی كه از كسالت گنگند ؛
ناله ای از پیچك خمیده به دیوار بر می خیزد .
لبخند است . و او ، نبض زمان را می گیرد و می بیند ،
كه در میلاد سرورش چه با شتاب می تپد .
و " خدای را می ستاییم ، چون تو را برای زمین آفرید ."
" زینب " ،
" تو ، از كجاوه ی  بلند ماه ، والاتری "
و از " ترجمه ی عمیق عشق ، برتر . "
با كدامین لغزش قلم می توان تفسیرت كرد . " ای بلندای نورانی " .
و ما غرق در دردهایی كه همیشه می سوزاندمان ،
تو را در لحظه هایمان می كاویم .
"ای همیشه نام تو بر جهان تابان " ،
صدای زنگ " كاروان " توست ، كه می لرزاندمان .
دست به استغاثه برداشته ایم و می شنویم ،
صدای گام های خودمانی تری را ، كه از روحمان ، به خودمان ، آشناتر است .
و" پرستار " همان ترجمه عشق ، هجای نور و تندیس الفت و انس .
كه روحی پرستاره دارد و دلی سر ریز از باران ستاره .
همیشه با غربت و غریبی نا آشناست .
چون همیشه زینب ( س) را دارد .
و تو ،
همیشه بر پلكانی از نور ،
در فراسوی افق ، پرستار را نظاره می كنی . تا ابد . تا آنجا كه همیشه نور است و روشنی